خاطره ۱۰۰% واقعی از زبون دوستم.


- 190 بازدید

سلام بچه ها, این خاطره برای پدر دوستم اتفاق افتاده و دوستم به من طعریف میکرد.

خاطره از زبون دوستم:

پدرم تعریف میکرد که یک شب موقع برگشتن از ده پدری تو شمال طرف اردبیل، جای اینکه از جاده اصلی بیاد، یاد باباش افتاده که می‌گفت: جاده قدیمی با صفا تره و از وسط جنگل رد میشه!

اینطوری تعریف میکنه:

من احمق حرف بابام رو باور کردم و پیچیدم تو خاکی. ۲۰کیلومتر از جاده دور شده بودم که یهو

ماشینم خاموش شد و هرکاری کردم روشن نمیشد. وسط جنگل، داره شب میشه، نم بارون هم گرفت.

اومدم بیرون یکمی با موتور ور رفتم دیدم نه میبینم، نه از موتور ماشین سر در میارم!!

راه افتادم تو دل جنگل، راست جاده خاکی رو کرفتم و مسیرم رو ادامه دادم.

دیگه بارون حسابی تند شده بود.

با یه صدایی برگشتم، دیدم یه ماشین خیلی آرام وبی صدا بغل دستم وایساد.

من هم بی معطلی پریدم توش.

اینقدر خیس شده بودم که به فکر اینکه توی ماشینو نیگا کنم هم نبودم.

وقتی روی صندلی عقب جا گرفتم، سرم رو آوردم بالا واسه تشکر دیدم هیشکی پشت فرمون و صندلی جلو نیست!!

خیلی ترسیدم!

داشتم به خودم میومدم که ماشین یهو همونطور بی صدا راه افتاد.

هنوز خودم رو جفت و جور نکرده بودم که تو یه نور رعدو برق دیدم یه پیچ جلومونه!

تمام تنم یخ کرده بود.

نمیتونستم حتی جیغ بکشم، ماشین هم همینطور داشت میرفت طرف دره.

تو لحظه‌های آخر خودم رو به خدا اینقدر نزدیک دیدم که بابا بزرگ خدا بیامرزم اومد جلو چشمم.

تو لحظه‌های آخر، یه دست از بیرون پنجره، اومد تو و فرمون رو چرخوند به سمت جاده

نفهمیدم چه مدت گذشت تا به خودم اومدم.

ولی هر دفعه که ماشین به سمت دره یا کوه میرفت، یه دست میومد و فرمون رو میپیچوند.

از دور یه نوری رو دیدم و حتی یک ثانیه هم تردید به خودم راه ندادم.

در رو باز کردم و خودم رو انداختم بیرون.

اینقدر تند میدویدم که هوا کم آورده بودم.

دویدم به سمت آبادی که نور ازش میومد رفتم توی قهوه خونه و ولو شدم رو زمین

بعد از اینکه به هوش اومدم جریان رو تعریف کردم، وقتی تموم شد، تا چند ثانیه همه ساکت بودند

یهو در قهوه خونه باز شد و دو نفر خیس اومدن تو، یکیشون داد زد:

ممد نیگا! این همون احمقیه که وقتی ما داشتیم ماشینو هل میدادیم
سوار شده بود!!!؟

من فعلا فرار کنم. وااای خیلی سر کار رفتین.

۴ نفر این پست رو پسندیدن!

Print Friendly

درباره علیرضا نصرتی

سلام علیرضا نصرتی هستم 13 ساله دوره اول ابتدایی تا پنجم رو در مدرسه امید اردبیل درس خوندم و ششم رو در مدرسه نادر اسغر درس خوندم حالا هم دارم در مدرسه امام صادق درس میخونم. داداشم من رو با سایت شب روشن آشنا کرده و اگه کسی خواست با من تماس بگیره از مشخصات زیر اصتفاده کنه. ایمیل:alireza.nosrati.gsf@gmail.com اسکایپ:alireza.nosrati.gsf@gmail.com دوستون دارم خداحافظ.
این نوشته در خاطرات, داستان ارسال و , , , , , , برچسب شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

12 پاسخ به خاطره ۱۰۰% واقعی از زبون دوستم.

  1. مدیران محترم این دقایق و ثانیه ها رو درست کنید. ۵ دقایق و ۲۵ ثانیه ها دیگه چیه. ۵ دقیقه و ۲۵ ثانیه بهتر نیست به نظرتون؟ با تشکر. خخخ. فعلا. راستی دوم هم شدم. دوبلمدال باید بهم بدن.

  2. سلام! میدونی اون دستی که میومد فرمون رو میچرخوند دست کی بود؟ دست میلاد بود.
    هردو مثل همین

  3. امیر رضا رمضانی می‌گوید:

    سلام
    خیلی خیلی وقته پیش شنیده بودمش
    فکرم نمیکنم کسی نشنیده باشدش
    در هر صورت, ممنون که هستی

  4. مهدی عزیززاده مهدی عزیززاده می‌گوید:

    سلام خخخخ برادر میلاد هستی دیگه! مثل خودش طنز! دمت گرم مرسی.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Question   Razz  Sad   Evil  Exclaim  Smile  Redface  Biggrin  Surprised  Eek   Confused   Cool  LOL   Mad   Twisted  Rolleyes   Wink  Idea  Arrow  Neutral  Cry   Mr. Green